| LEO | MEO | GEO | HEO | |
|---|---|---|---|---|
| Scherpte van beelden | Hoog | Laag | Laag | Laag |
| Vertraging (latency) | Zeer laag | Gemiddeld | Hoog (± 0,25 s enkele weg) | Hoog |
| Satellieten nodig voor continue dekking | Honderden tot duizenden | ± 24–30 | 3 (zonder polen) | 2–3 per halfrond |
| Dekking polen | Ja (bij polaire inclinatie) | Ja | Nee | Ja (één halfrond) |
| Kwetsbaarheid per satelliet | Klein verlies (veel satellieten) | Gemiddeld | Groot verlies | Groot verlies |
De laatste jaren verschuift het militaire denken naar proliferated LEO: in plaats van een paar grote, dure satellieten honderden kleinere, goedkopere. Het verlies van één satelliet maakt dan weinig uit — een tegenstander moet er zeer veel uitschakelen. Voorbeelden zijn Starlink en Starshield (zie de Drone Academy) en de Amerikaanse Proliferated Warfighter Space Architecture van de Space Development Agency, met een transportlaag (datalinks) en een volglaag (raketdetectie).
Veerkracht door aantallen ("disaggregatie") is een militaire keuze: het maakt een constellatie minder kwetsbaar voor ASAT-wapens, maar vergroot het aantal objecten in de ruimte — en daarmee het risico op botsingen en puin.
Hoe groot zo'n constellatie is, zie je live op de Starlink-tracker van Orbital Radar of in de Starlink-categorie van N2YO (zie 10.6).